Περπατώντας σε ένα πάρκο ακόμα και σχεδόν στην καρδιά της Αθήνας, στα μέσα του Μάρτη, μπορείς να διαπιστώσεις ότι ο χειμώνας δειλά δειλά απομακρύνεται, η φύση ανθίζει και η άνοιξη έχει ήδη αρχίσει να μυρίζει.

Συναντάς το ζευγάρι της φωτογραφίας, η ηλικία τους μεγαλύτερη των 60 ετών, καλοντυμένοι και οι δύο σαν να επιστρέφουν από κάπου, ο κύριος τυφλός, κρατώντας το μπαστούνι, οδηγό για τα επόμενα του βήματα. Η κυρία που τον συνοδεύει, ίσως σύζυγος του, τον έχει ήδη βοηθήσει να περάσει πάνω από ένα μικρό κάγκελο από το πεζοδρόμιο στο χώμα και τον κατευθύνει κρατώντας τον από το χέρι, δίνοντας του συνεχώς οδηγίες για το κάθε εμπόδιο που πιθανά θα συναντήσουν στην πορεία που ακολουθούν.

Τυχεροί άνθρωποι, έχουν ο ένας τον άλλον, δείχνοντας ότι η μέρα τους ανθίζει, παρά τις δυσκολίες που τους «χάρισε» η ζωή.

Από εκείνα τα πρωινά που θέλεις να κάτσεις λίγο ακόμα στο κρεβάτι.

Χτυπάει το ξυπνητήρι, ανοίγεις τα μάτια και το πρώτο πράγμα που ακούς είναι ο ήχος της βροχής που πέφτει στη γη και τις ρόδες των αυτοκινήτων που σέρνονται πάνω στο βρεγμένο οδόστρωμα. Ο αέρας είναι τόσο δυνατός που κάνει τα πάντα να χορεύουν στο πέρασμα του, δίνοντας τη δική του δυναμική σε αυτό το χειμωνιάτικο πρωινό. Είναι από τα πρωινά που θέλεις να κάτσεις λίγο ακόμα και λίγο ακόμα στο κρεβάτι, από τα πρωινά εκείνα που θέλεις να χουζουρέψεις και να απολαύσεις τον ελληνικό καφέ ακούγοντας την βροχή. Σηκώνεσαι και ανοίγεις το παράθυρο, βλέπεις τον ουρανό σκοτεινό και διαπιστώνεις ότι πουθενά δεν υπάρχει ίχνος από τον ήλιο της προηγούμενης μέρας, όμως η ελπίδα δεν έχει χαθεί, ακούς τα πουλιά να κελαηδούν έναν περίεργο σκοπό, που δεν ταιριάζει στην μέρα. Σκέφτεσαι ότι η άνοιξη θα έρθει ξανά και μια μέρα που εσύ μπορείς να την κάνεις όμορφη είναι μπροστά σου.

Καλημέρα.